Ile zarabiają lekarze?
Co kryje się pod ofertami pracy typu „praca anestezjolog”, „praca kardiolog”, „praca chirurg”, „praca ginekolog”, „praca reumatolog”, „praca ortopeda”, „praca radiolog”, „praca urolog”, „praca psychiatra” itd.? Ile rzeczywiście zarabiają lekarze? Czy oprócz prestiżu zyskują oni naprawdę bardzo wysokie zarobki? Czy jest to tylko mit?
Na pewno nie można sprawy uogólniać. Zarobki lekarza w Polsce, a zarobki lekarza np. w Austrii czy we Francji bardzo się różnią. Zresztą, w innych zawodach jest podobnie. W Polsce młody lekarz, będąc jeszcze na stażu, zarabia około dwóch tysięcy złotych „na rękę”. Specjalista pierwszego stopnia, będący na etacie, otrzymuje pensję w wysokości około trzech i pół tysiąca złotych. A porównując to do zagranicy, do wspomnianej już np. Austrii – młody specjalista zarabia od trzech do sześciu tysięcy euro brutto. We Francji zaś od dwóch do trzech tysięcy euro. Jest różnica? Oczywiście, że tak. I to spora. Nic dziwnego, że polscy lekarze interesują się takimi ofertami pracy jak np. „praca lekarz Francja”, „praca lekarz Austria” czy „praca lekarz Szwecja” Ale tak naprawdę niewiele osób to dziwi. Porównując wiele innych zawodów otrzymamy podobne wyliczenia. Tutaj jednak pojawia się wiele pytań i wątpliwości. Czy lekarz nie powinien zarabiać więcej, skoro jest to zawód z misją, cieszący się zaufaniem społecznym? Przecież, aby zostać lekarzem trzeba bardzo długo się uczyć. Zdania w tej kwestii są podzielone. Z jednej strony wiemy, że przygotowanie do zawodu lekarza to bardzo męcząca i wymagająca ogromnego poświęcenia praca. Z drugiej strony, pojawiają się zdania, że jest to zawód taki, jak każdy inny. Poza tym lekarze nie zarabiają przecież tak mało. Owszem, ale jeżeli mają już za sobą wiele lat pracy. A przecież, żeby zostać doświadczonym lekarzem trzeba najczęściej pracować dzień i noc za bardzo niskie wynagrodzenie. A może jest inaczej?
Młody człowiek, który zapragnie być lekarzem, musi zdawać sobie sprawę, że przed nim długa i wyczerpująca droga do tego, by otrzymać prawa wykonywania zawodu w konkretnej specjalności. Na początek „jedynie” sześć lat ciężkich studiów. Przez ten czas student zdobywa wiedzę ogólną na temat medycyny. Jeżeli dopełni kilka istotnych formalności, to otrzymuje ograniczone prawo do wykonywania zawodu. Następnie odbywa trzynastomiesięczny staż. W jego trakcie albo tuż po musi zdać Lekarski Egzamin Państwowy LEP. Jeżeli uda mu się go zdać (a łatwo nie będzie) otrzymuje pełne prawo do wykonywania zawodu. W tym momencie rozpoczyna również naukę jednej z czterdziestu specjalności podstawowych. Nauka do takiej specjalności trwa zazwyczaj od dwóch do sześciu lat. Następnie nauka jest kontynuowana na kolejnych dwudziestu ośmiu specjalnościach szczegółowych.
Aby zostać specjalistą, trzeba uczyć się wiele, wiele lat. Po drodze do zdania są trudne egzaminy i… niskie zarobki. Ale wiadomo, że nic nie ma się od razu. Cierpliwość i ciężka praca będą popłacać. Raport Ministerstwa Zdrowia mówi, że z czasem sytuacja wygląda coraz lepiej. Zarobki polepszają się. Lekarz bierze coraz więcej dyżurów i jego sytuacja materialna poprawia się. Wiele zależy też od tego czy pracuje się na etat czy jednak na kontrakcie.