Praca za granicą pielęgniarka.
Migracja pracowników branży medycznej.
Przyłączenie Polski do Unii Europejskiej w 2004 roku otworzyło nasze granice ułatwiając polskim pracownikom medycznym poszukiwanie pracy na rynkach innych państw. Do tej pory z możliwości tej skorzystało ponad 12 tysięcy pielęgniarzy i pielęgniarek. Główny cel emigracji stanowią najczęściej Niemcy, Austria, kraje Skandynawskie i Wielkiej Brytania. Zapotrzebowanie na personel w tych krajach wynika ze wzrostu demograficznego ludności przy jednoczesnym wzroście zachorowań i epidemii. Z drugiej strony sytuacja w Polsce zmusza pielęgniarki do podjęcia decyzji o wyjeździe „za chlebem”. Warunki pracyw naszych szpitalach są niekorzystne a wynagrodzenie niesatysfakcjonujące. Liczne ogłoszenia o pracy dla pielęgniarek i opiekunek kuszą propozycjami bardzo dobrych zarobków (w Szwecji około 2,8 tys. euro miesięcznie, we Francji od 1,4 do 2 tys. euro, a w Irlandii Polski mogą liczyć nawet na 3,5 tys. euro).
Przesadzonym będzie stwierdzenie promowane przez liczne media, że Europa Zachodnia „czeka” na polskie pielęgniarki. Oczywiście tamtejsze szpitale i ośrodki przyjmą chętnie pracownice, ale ze znajomością języka. Dla pracodawcy istotne są też staż
i doświadczenie a także gotowość do wykonywania wymagającej pracy. Niezależnie, więc od nostryfikacji dyplomu (posiadanego tytułu licencjata, magistra czy zaświadczenia ukończenia szkoły lub kursu) kluczowy pozostaje staż pracy. Znajomość języka powinna umożliwiać swobodną komunikację z przełożonymi, innymi pracownikami i pacjentami, ponieważ w przypadku nieporozumień i popełnionych błędów odpowiedzialność spada na pielęgniarkę.
W większości przypadków zatrudnienie przebiega za pośrednictwem agencji pracy. Coraz częściej agencje te nie ograniczają się do pomocy w zatrudnieniu a sprawują opiekę nad nią w czasie całego jej pobytu zapewniając pomoc w zakwaterowaniu, ubezpieczeniu czy podjęciu kursu języka. Przed podjęciem decyzji o wyjeździe Pamiętać należy jednak o sprawdzeniu wiarygodności takiej firmy. Pośrednik powinien być wpisany do rejestru agencji zatrudnienia i posiadać zezwolenie do kierowania do pracy za granicą. Dokładnie należy się zapoznać z umową, która powinna określać dane pracodawcy, informacje o świadczeniach socjalnych, warunkach ubezpieczenia, obowiązkach i uprawnieniach pielęgniarki, okres zatrudnienia (kontrakt najczęściej podpisuje się na dwa lata), informacje dotyczące wysokości opłat, jakie zostały wniesione na rzecz pośrednika, warunki ubezpieczenia społecznego oraz kto pokrywa koszty dojazdu i powrotu. Umowa powinna zawierać zakres odpowiedzialności cywilnej stron. Unikać należy ludzi, którzy żądają od nas wszelkich zaliczek i pokrycia kosztów rekrutacji.
Migracja pracowników branży medycznej jest zjawiskiem niezaprzeczalnie negatywnym dla rodzimego sektora ochrony zdrowia. Deficyt pielęgniarek ambulatoryjnych tworzy zamknięte koło. Kobiety wyjeżdżają ze względu na złą sytuację pracy zostawiając swoje koleżanki z dodatkowymi obowiązkami a pracujące na kilku etatach i przemęczone kobiety zaczynają rozważać podobne rozwiązanie.